ἑταῖρος

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ὁ	ἑταῖρος	οἱ	ἑταῖροι
γενική	τοῦ	ἑταίρου	τῶν	ἑταίρων
δοτική	τῷ	ἑταίρῳ	τοῖς	ἑταίροις
αιτιατική	τὸν	ἑταῖρον	τοὺς	ἑταίρους
κλητική ὦ!		ἑταῖρε		ἑταῖροι
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		ἑταίρω
γεν-δοτ	τοῖν		ἑταίροιν
2η κλίση, Κατηγορία 'δρόμος' όπως «κῆπος» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

ἑταῖρος < ἔτης < πρωτοϊνδοευρωπαϊκή ρίζα *swé (ἑός)

Ουσιαστικό

ἑταῖρος αρσενικό (ιωνικός τύπος  ἕταρος, θηλυκό ἑταίρα)

1. φίλος, συμπολεμιστής

   ※ 8ος αιώνας πκε ⌘ Ὅμηρος, Ἰλιάς, 1 (Α. Λοιμός. Μῆνις.), στίχ. 179

   Πάτροκλος δὲ φίλῳ ἐπεπείθεθ’ ἑταίρῳ

2. ομοϊδεάτης (εκείνος που ανήκει στην ίδια πολιτική παράταξη, αλλά αυτό συνήθως στον πληθυντικό, οι ἑταῖροι)

   ※  5ος πκε αιώνας ⌘ Θουκυδίδης, Ἱστορίαι, 8, 48

   οὐδὲν μᾶλλον ὀλιγαρχίας ἢ δημοκρατίας δεῖσθαι ἐδόκει αὐτῷ οὐδ’ ἄλλο τι σκοπεῖσθαι ἢ ὅτῳ τρόπῳ ἐκ τοῦ παρόντος κόσμου τὴν πόλιν μεταστήσας ὑπὸ τῶν ἑταίρων παρακληθεὶς κάτεισι

3. συνάδελφος, συνέταιρος
4. συνοδός
5. οπαδός, μαθητής
6. κοινωνός της ίδιας τάξης, σύνδουλος
7. ο ευγενής που υπηρετούσε στο ομώνυμο σώμα του μακεδονικού ιππικού
8. ο εραστής

   ※  5ος/4ος πκε αιώνας ⌘ Ἀριστοφάνης, Ἐκκλησιάζουσαι, στίχ. 912

   οὐχ ἥκει μοὐταῖρος

Παράγωγα

• ἑταιρεία
• ἑταιρεῖος και ιωνικός τύπος  ἑταιρήιος
• ἑταιρεύομαι
• ἑταιρέω
• ἑταίρησις
• ἑταιρίζω
• ἑταιρικός
• ἑταίρισμα
• ἑταιρισμός
• ἑταιριστής
• ἑταιροσύνη

Σύνθετα

• πεζέταιρος

Συγγενικά

• ἑταιρεύομαι και ἑταιρέω (από το ἑταίρα)

Πηγές

• ἑταῖρος - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.