κλίνω

Δείτε επίσης : κλείνω

Ελληνικά (el)

Ετυμολογία

κλίνω < αρχαία ελληνική κλίνω

Προφορά

ΔΦΑ : /ˈkli.nɔ/

Ρήμα

κλίνω

1. (αμετάβατο) γέρνω, έχω κλίση

   διόρθωσε τον πίνακα, διότι κλίνει προς τα δεξιά

2. (μεταβατικό) ρέπω, τείνω

   η άποψή τους έκλινε στη θεσμοθέτηση νέων κανόνων

3. (γραμματική) σχηματίζω τους τύπους ενός κλιτού μέρους του λόγου

   να κλίνετε την προστακτική του Αορίστου του ρήματος

Εκφράσεις

• (δεν έχω) πού την κεφαλήν κλίναι: είμαι άπορος και άστεγος // δεν έχω πουθενά να στηριχθώ για βοήθεια
• κλίνω το γόνυ: γονατίζω // εκφράζω σεβασμό
• κλίνω τον τράχηλο: παραδίνομαι, υποχωρώ

Συγγενικές λέξεις

• κλίνη
• κλινική
• κλίση
• κλιτικός
• κλιτός

Σύνθετα

• αποκλίνω

Μεταφράσεις

    γέρνω, έχω κλίση

    ρέπω, τείνω

αγγλικά : tend  (en)

    σχηματίζω τους τύπους ενός κλιτού μέρους του λόγου

αγγλικά : decline  (en) , conjugate  (en)

Αρχαία ελληνικά (grc)

Ετυμολογία

κλίνω < *κλίν-j-ω < ινδοευρωπαϊκή (ρίζα) *klei-

Ρήμα

κλίνω

• γέρνω

Κλίση

    Κλίση

Ενεργητικός Ενεστώτας προσωπικές εγκλίσεις οριστική υποτακτική ευκτική προστακτική ἐγώ κλίνω κλίνω κλίνοιμι - σύ κλίνεις κλίνῃς κλίνοις κλῖνε οὖτος κλίνει κλίνῃ κλίνοι κλινέτω ἡμεῖς κλίνομεν κλίνωμεν κλίνοιμεν - ὑμεῖς κλίνετε κλίνητε κλίνοιτε κλίνετε οὗτοι κλίνουσι(ν) κλίνωσι(ν) κλίνοιεν κλινόντων / κλινέτωσαν ονοματικοί τύποι απαρέμφατο μετοχή κλίνειν κλίνων κλίνουσα κλῖνον Ενεργητικός Παρατατικός προσωπικές εγκλίσεις οριστική υποτακτική ευκτική προστακτική ἐγώ ἔκλινον - - - σύ ἔκλινες - - - οὖτος ἔκλινε - - - ἡμεῖς ἐκλίνομεν - - - ὑμεῖς ἐκλίνετε - - - οὗτοι ἔκλινον - - - Ενεργητικός Μέλλοντας προσωπικές εγκλίσεις οριστική υποτακτική ευκτική προστακτική ἐγώ κλινῶ - κλινοῖμι / κλινοίην - σύ κλινεῖς - κλινοῖς / κλινοίης - οὖτος κλινεῖ - κλινοῖ / κλινοίη - ἡμεῖς κλινοῦμεν - κλινοῖμεν - ὑμεῖς κλινεῖτε - κλινοῖτε - οὗτοι κλινοῦσι(ν) - κλινοῖεν - ονοματικοί τύποι απαρέμφατο μετοχή κλινεῖν κλινῶν κλινοῦσα κλινοῦν Ενεργητικός Αόριστος α' προσωπικές εγκλίσεις οριστική υποτακτική ευκτική προστακτική ἐγώ ἔκλινα κλίνω κλίναιμι - σύ ἔκλινας κλίνῃς κλίναις / κλίνειας κλῖνον οὖτος ἔκλινε κλίνῃ κλίναι / κλίνειεν κλινάτω ἡμεῖς ἐκλίναμεν κλίνωμεν κλίναιμεν - ὑμεῖς ἐκλίνατε κλίνητε κλίναιτε κλίνατε οὗτοι ἔκλιναν κλίνωσι(ν) κλίναιεν / κλίνειαν κλινάντων / κλινάτωσαν ονοματικοί τύποι απαρέμφατο μετοχή κλῖναι κλίνας κλίνασα κλῖναν Ενεργητικός Παρακείμενος προσωπικές εγκλίσεις οριστική υποτακτική ευκτική προστακτική ἐγώ κέκλικα κεκλίκω / κεκλικώς ὦ κεκλίκοιμι / κεκλικώς εἴην - σύ κέκλικας κεκλίκῃς / κεκλικώς ᾖς κεκλίκοις / κεκλικώς εἴης κεκλικώς ἴσθι οὗτος κέκλικε κεκλίκῃ / κεκλικώς ᾖ κεκλίκοι / κεκλικώς εἴης κεκλικώς ἔστω ἡμεῖς κεκλίκαμεν κεκλίκωμεν / κεκλικότες ὦμεν κεκλίκοιμεν / κεκλικότες εἴημεν/εἶμεν - ὑμεῖς κεκλίκατε κεκλίκητε / κεκλικότες ἦτε κεκλίκοιτε / κεκλικότες εἴητε/εἶτε κεκλικότες ἔστε οὗτοι κεκλίκασι(ν) κεκλίκωσι(ν) / κεκλικότες ὦσι(ν) κεκλίκοιεν / κεκλικότες εἴησαν/εἶεν κεκλικότες ἔστων ονοματικοί τύποι απαρέμφατο μετοχή κεκλικέναι κεκλικώς κεκλικυῖα κεκλικός Ενεργητικός Υπερσυντέλικος προσωπικές εγκλίσεις οριστική υποτακτική ευκτική προστακτική ἐγώ ἐκεκλίκειν - - - σύ ἐκεκλίκεις - - - οὖτος ἐκεκλίκει - - - ἡμεῖς ἐκεκλίκεμεν - - - ὑμεῖς ἐκεκλίκετε - - - οὗτοι ἐκεκλίκεσαν - - -