συνοίκισις

Αρχαία ελληνικά (grc)

Ετυμολογία

συνοίκισις < συνοικίζω

Ουσιαστικό

συνοίκισις θηλυκό

• η σε μία πόλη ένωση

Συγγενικά

• συνοικισμός (κυρίως ο γάμος)
• συνοικιστήρ (θεμελιωτής πόλης)

και από το συνοικέω

• συνοίκημα
• συνοικητήρ και συνοικήτωρ (συγκάτοικος)
• τα συνοίκια (γιορτή επετειακή για το συνοικισμό της Αττικής από το θησέα)]