ὑδάτιον

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	τὸ	ὑδάτιον	τὰ	ὑδάτιᾰ
γενική	τοῦ	ὑδατίου	τῶν	ὑδατίων
δοτική	τῷ	ὑδατίῳ	τοῖς	ὑδατίοις
αιτιατική	τὸ	ὑδάτιον	τὰ	ὑδάτιᾰ
κλητική ὦ!		ὑδάτιον		ὑδάτιᾰ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		ὑδατίω
γεν-δοτ	τοῖν		ὑδατίοιν
2η κλίση, Κατηγορία 'πρόσωπον' όπως «πρόσωπον» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

ὑδάτιον < (ὕδωρ) ὑδατ- + υποκοριστικό επίθημα -ιον

ΑΠΟΓΟΝΟΙ: ⇒ τσακωνικά: υβάτσι

Ουσιαστικό

ὑδάτιον

• υποκοριστικό του ὕδωρ
  1. νεράκι
  2. (μετεωρολογία) μικρή βροχή, βροχούλα

Πηγές

• ὑδάτιον - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• ὑδάτιον - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.