magno

Κατωιταλικά (grk-ita)

Ετυμολογία

magno < λατινική magnus

Επίθετο

magno (màgno) ελληνική γραφή: μάνιο

• (ιδίωμα Καλαβρίας) όμορφος

Πηγές

• mágno - σελίδα 184 -Astorre Pellegrini Il dialetto greco-calabro di Bova [Η ελληνοκαλαβρική διάλεκτος της Μπόβα], τόμος 1ος, Torino, Ρώμη: Ermanno Loescher, 1880

---

Λατινικά (la)

Κλιτικός τύπος επιθέτου

magno ^(la)

• δοτική και αφαιρετική ενικού, αρσενικού ή ουδέτερου γένους του magnus