λίαν

Νέα ελληνικά (el)

Ετυμολογία

λίαν < (διαχρονικό δάνειο) αρχαία ελληνική λίαν.

Προφορά

ΔΦΑ : /ˈli.an/

τυπογραφικός συλλαβισμός : λί‐αν

Επίρρημα

λίαν (ποσοτικό επίρρημα)

• (λόγιο) (πάρα) πολύ, συνήθως χρησιμοποιείται με λόγια επιρρήματα

   Προσοχή! Λίαν εύφλεκτον.

   Λίαν επιεικώς/επιτυχώς/καλώς/προσεχώς/συντόμως.

  ≈ συνώνυμα: σφόδρα, τα μάλα, πάνυ

Εκφράσεις

• λίαν καλώς

Μεταφράσεις

    λίαν

Πηγές

• λίαν - Χριστόφορος Χαραλαμπάκης, (επιμέλεια) (2014). Χρηστικό λεξικό της νεοελληνικής γλώσσας. Αθήνα: Ακαδημία Αθηνών.  (ψηφιοποιημένη έκδοση από το 2023, συντομογραφίες σύμβολα)
• λίαν - Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής (1998) του Ιδρύματος Μανόλη Τριανταφυλλίδη (συντομογραφίες-σύμβολα. Ετυμολογίες: Ευάγγελος Πετρούνιας). Η Πύλη για την ελληνική γλώσσα, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας

---

Αρχαία ελληνικά (grc)

Ετυμολογία

λίαν < άγνωστης ετυμολογίας.

Προφορά

ΔΦΑ : /lǐː.aːn ή lǐː.an/ και /lí.aːn ή lí.an/ (5^ος π.Χ. αιώνας Αττική)

τυπογραφικός συλλαβισμός : λί‐αν

Επίρρημα

λίαν (ποσοτικό επίρρημα) (ῑᾱ, ῑᾰ, ῐᾱ ή ῐᾰ)

• πάρα πολύ, υπερβολικά

Άλλες μορφές

• λίην (επικός, ιωνικός)

Σημειώσεις

Η παλαιότερη προφορά είναι μάλλον με δύο μακρά ως λῑᾱν. Στους κλασικούς ποιητές [ᾱ], στους μεταγενέστερους [ᾰ]. Η ποσότητα του ι ήταν επίσης δίχρονη, άλλοτε ῑ μακρό, άλλοτε ῐ βραχύ.

Απόγονοι

λίαν (αρχαία ελληνικά)

→ μεσαιωνικά ελληνικά: λίαν

→ νέα ελληνικά: λίαν

Πηγές

• λίαν - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• λίαν - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.