ατραπός

Ελληνικά (el)

πτώση	ενικός	πληθυντικός
ονομαστική	ατραπός	ατραποί
γενική	ατραπού	ατραπών
αιτιατική	ατραπό	ατραπούς
κλητική	(ατραπό)	(ατραποί)

Ετυμολογία

ατραπός < αρχαία ελληνική ἀτραπός < ἀ- + τραπέω/τραπῶ < τρέπω < ινδοευρωπαϊκή (ρίζα) *terkʷ-

Ουσιαστικό

ατραπός θηλυκό

• (λόγιο) μονοπάτι ή πέρασμα που δύσκολα το ακολουθεί κανείς

  Τοιαῦτά τινα ἀνελογίζετο ὁ πτωχὸς αἰπόλος, ὁ βόσκων ὀλίγας αἶγας εἰς τὸ κατάμερον τῶν Τριῶν Σταυρῶν καὶ ἀνήρχετο δρομαίως τὴν ἰδίαν ἀτραπόν, δι’ ἧς εἶχε κατέλθει εἰς τὸ φρούριον. (Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Ο φτωχός άγιος)

Συνώνυμα

• δρομάκος
• μονοπάτι
• στενωπός

Μεταφράσεις

    ατραπός

αγγλικά : byroad  (en) , path  (en) , track  (en) , trail  (en)