ένοικος

Ελληνικά (el)

πτώση	ενικός	πληθυντικός
ονομαστική	ένοικος	ένοικοι
γενική	ενοίκου	ενοίκων
αιτιατική	ένοικο	ενοίκους
κλητική	ένοικε	ένοικοι

Ετυμολογία

ένοικος < αρχαία ελληνική ἔνοικος < ἐν + οἶκος

Ουσιαστικό

ένοικος αρσενικό ή θηλυκό

1. αυτός που ζει μέσα σε ένα σπίτι, που κατοικεί σε αυτό, χωρίς το ακίνητο να αποτελεί ιδιοκτησία του. Συνήθως είναι ο μισθωτής ή ενοικιαστής του ακινήτου και το ενοικιάζει για αποκλειστικά δική του χρήση, για διαμονή και όχι για εκμετάλλευση.

Μεταφράσεις

    ένοικος

αγγλικά : tenant  (en)

ρουμανικά : chiriaş  (ro)