συγκοπή

Ελληνικά (el)

πτώση	ενικός	πληθυντικός
ονομαστική	συγκοπή	συγκοπές
γενική	συγκοπής	συγκοπών
αιτιατική	συγκοπή	συγκοπές
κλητική	συγκοπή	συγκοπές

Ετυμολογία

συγκοπή < αρχαία ελληνική συγκοπή < συγκόπτω < συν + κόπτω

Ουσιαστικό

συγκοπή θηλυκό

1. (ιατρική) η ξαφνική (αλλά συνήθως προσωρινή) απώλεια της συνείδησης λόγω εγκεφαλικής ισχαιμίας. Η λιποθυμία. Συχνά ο όρος συγκοπή αναφέρεται στη συγκοπή καρδιάς που σημαίνει απώλεια συνείδησης που οφείλεται σε καρδιολογικά αίτια (δηλαδή σε μειωμένη ικανότητα της καρδιάς να τροφοδοτήσει τον εγκεφάλο με αίμα).

   η γυναίκα μου έπαθε συγκοπή

2. (γλωσσολογία) η παράλειψη ενός ή περισσοτέρων γραμμάτων ή ήχων από τη μέση μίας λέξης ή λεκτικής ενότητας (φράσης). Στην ελληνική γλώσσα η συγκοπή αφορά συνήθως την απώλεια ενός φωνήεντος ανάμεσα σε δύο σύμφωνα.

   κορυφή - κορφή, κόψετε - κόψτε, σιτάρι - στάρι, φέρετε - φέρτε.

3. (ποιητική) η αφαίρεση συλλαβής για να διατηρηθεί το μέτρο του στίχου
4. (μουσική) Απόκλιση από τον ρυθμικό τονισμό. Τονισμός του ασθενούς μέρους ενός μέτρου αντί του ισχυρού.

Συγγενικές λέξεις

• συγκόπτω
• συγκόπτομαι

Συνώνυμα

• (1) λιποθυμία / λιποθυμιά / λιγοθυμιά

Μεταφράσεις

Για τα (1), (2), (3):

    συγκοπή

αγγλικά : syncope  (en)

Μεταφράσεις

Για τα (2), (3), (4):

    συγκοπή

αγγλικά : syncopation  (en)

---

Αρχαία ελληνικά (grc)

Ετυμολογία

συγκοπή < → Η ετυμολογία λείπει.

Ουσιαστικό

συγκοπή θηλυκό

1. ο κατακερματισμός σε μικρά κομμάτια
2. (γραμματική) συγκοπή
3. (παθολογία) συγκοπή