-φι

Αρχαία ελληνικά (grc)

Ετυμολογία

-φῐ < (κληρονομημένο) πρωτοϊνδοευρωπαϊκή *-bʰi, *-bʰei < πρωτοϊνδοευρωπαϊκή *bʰē, *bʰō (παραβάλετε φή) το *-bʰei σχετίζεται με τα σφεῖς, το μυκηναϊκή -pei, *-σφει, παράλληλος του -σφι(ν) (λατινική sibei > sibi) καθώς και το λακωνικό φιν. Συγγενή: σανσκριτική -bhih/-भिस् (-bhis, πληθυντικό δηλωτικό οργάνων), αβεστική -bis, γαλατική -bi (οργανική πτώση) καθώς και τοχαρικά Β -epi (γενική πτώση).

Προφορά

ΔΦΑ : /-pʰi/ (5^ος π.Χ. αιώνας Αττική)

τυπογραφικός συλλαβισμός : -φῐ

Επίθημα

-φῐ (Ομηρική)

• επίθημα ουσιαστικών τοπικής ή οργανικής πτώσεως

    βίῃφῐ, εὐνῆφῐ, ᾖφῐ, θεόφῐ, Ἰλιόφῐ, κράτεσφῐ, ναῦφῐ, πτυόφῐν κ.ά.

Σημειώσεις

1. Απαντά κυρίως στην μυκηναϊκή αλλά και ενίοτε στον Όμηρο στην δοτική και γενική.
2. Αποσπάστηκε από τη β΄ κλίση ως -ό-φῐ και έπειτα εισήλθε σε άλλες κλίσεις όπως ἐσχαρόφι, κοτυληδονόφῐ
3. Παρατηρείται και εντός διαλεκτικών τύπων λ.χ. πατροφῐστί, ἐπιπατρόφῐον από *πατρόφῐ.

Άλλες μορφές

• -φῐν (προ φωνήεντος)

Σύνθετα

• Αρχαίες ελληνικές λέξεις με επίθημα -φι στο Βικιλεξικό

Δείτε επίσης

• -θῐ

Πηγές

• -φι(ν) - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.