αυτοκατάλυση

Νέα ελληνικά (el)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	η	αυτοκατάλυση	οι	αυτοκαταλύσεις
γενική	της	αυτοκατάλυσης*	των	αυτοκαταλύσεων
αιτιατική	την	αυτοκατάλυση	τις	αυτοκαταλύσεις
κλητική		αυτοκατάλυση		αυτοκαταλύσεις
* παλιότερος λόγιος τύπος, αυτοκαταλύσεως
Κατηγορία όπως «δύναμη» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

αυτοκατάλυση < αυτοκαταλύομαι + -ση

Ουσιαστικό

αυτοκατάλυση θηλυκό

• (σπάνιο) η διαδικασία ή το αποτέλεσμα του αυτοκαταλύομαι

Μεταφράσεις

    αυτοκατάλυση