παλληκάριον

Μεσαιωνικά ελληνικά (gkm)

μεσαιωνικά ελληνικά τύποι του παλληκάριον - παλληκάριν - παλληκάρι που μαρτυρούνται σε κείμενα
↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	τὸ	παλληκάριον παλληκάριν παλληκάρι	τὰ	παλληκαρία
γενική	τοῦ		τῶν	παλληκαρέων & παλληκαρίων
αιτιατική	τὸ	παλληκάριον	τὰ	παλληκαρία
κλητική ὦ!
Παράρτημα:Γραμματική

Ετυμολογία

παλληκάριον < (κληρονομημένο) ελληνιστική κοινή παλλικάριον με παλληκ-, υποκοριστικό του πάλληξ, παλληκ- + -άριον < πάλλαξ (πολύ νεαρός έφηβος)

ΑΠΟΓΟΝΟΙ: από τους μεσαιωνικούς τύπους  παλληκάρι και παλικάρι ⇒ νέα ελληνικά: παλληκάρι & παλικάρι αντίστοιχα

Ουσιαστικό

παλληκάριον ουδέτερο

1. α) σύντροφος ενός πολεμιστή, ακόλουθος

   β) πολεμιστής, στρατιώτης

2. α) ανδρείος, γενναίος και ικανός μαχητής

   β) (γενικότερα) τολμηρός, άφοβος άνδρας

3. α) αγόρι (αρσενικό άτομο νεαρής ηλικίας)

   β) παλικάρι (νεαρός άντρας)

4. αγόρι, γιος (αρσενικό παιδί)
5. βοηθός, νεαρός υπηρέτης

Άλλες μορφές

• παλληκάριον, παλληκάριν, παλληκάρι
• παλλικάριν, παλικάριν, παλικάρι

Συγγενικά

 ετυμολογικό πεδίο 
παλληκαρ- 

• μικροπαλληκαρόπουλο
• παλλικώδης
• πάλλιξ < πάληξ
• παλληκαράκιν, παλληκαράκι
• παλληκαράτα (ουδέτερο πληθυντικός)
• παλληκαρεύομαι, παλληκαρεύγομαι, παλληκαρεύγω
• παλληκαρία, παλληκαριά
• παλληκαρίτσιν, παλληκαρίτσι
• παλληκαρόπουλον, παλληκαρόπουλο
• παλληκαροσύνη

Πηγές

• παλληκάριον -  Επιτομή του Λεξικού ⌘ Κριαρά της Μεσαιωνικής Ελληνικής Δημώδους Γραμματείας (1100-1669). Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, [μονοτονικό σύστημα]. 
• παλικάριν - LBG → δείτε  παλλικάριν - LBG - Trapp, Erich, et al. (1994–2007) Lexikon zur byzantinischen Gräzität besonders des 9.-12. Jahrhunderts [Λεξικό της Βυζαντινής Ελληνικής, ιδίως για τον 9ο-12ο αιώνα], Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften (Έκδοση της Αυστριακής Ακαδημίας Επιστημών)