ιδιόλεκτος

Ελληνικά (el)

πτώση	ενικός	πληθυντικός
ονομαστική	ιδιόλεκτος	ιδιόλεκτοι (ιδιόλεκτες)
γενική	ιδιολέκτου	ιδιολέκτων
αιτιατική	ιδιόλεκτο	ιδιολέκτους (ιδιόλεκτες)
κλητική	(ιδιόλεκτο)	(ιδιόλεκτοι)

Ετυμολογία

ιδιόλεκτος < ίδιος + λέγω

Ουσιαστικό

ιδιόλεκτος θηλυκό (και ιδιόλεκτο ουδέτερο)

1. ο ιδιαίτερος ατομικός τρόπος με τον οποίο ένας ομιλητής πραγματώνει τη γλώσσα στην προφορική του επικοινωνία
2. το γλωσσικό ιδίωμα ατόμου ή περιορισμένου κύκλου ατόμων (οικογένεια)

Μεταφράσεις

    ιδιόλεκτος

αγγλικά : idiolect  (en) γαλλικά : idiolecte  (fr)