αὐτονομία

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ἡ	αὐτονομίᾱ	αἱ	αὐτονομίαι
γενική	τῆς	αὐτονομίᾱς	τῶν	αὐτονομιῶν
δοτική	τῇ	αὐτονομίᾳ	ταῖς	αὐτονομίαις
αιτιατική	τὴν	αὐτονομίᾱν	τὰς	αὐτονομίᾱς
κλητική ὦ!		αὐτονομίᾱ		αὐτονομίαι
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		αὐτονομίᾱ
γεν-δοτ	τοῖν		αὐτονομίαιν
Το δίχρονο φωνήεν της παραλήγουσας είναι βραχύ.
1η κλίση, ομάδα 'χώρα', Κατηγορία 'σοφία' όπως «σοφία» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

αὐτονομία < αὐτονομέομαι

Ουσιαστικό

αὐτονομία θηλυκό

• η ανεξαρτησία, η διαβίωση με κανόνες και νόμους που δεν καθορίζονται από άλλους

Συγγενικά

• αὐτόνομος
• αὐτονομέομαι