μορμολυκεῖον

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	τὸ	μορμολυκεῖον	τὰ	μορμολυκεῖᾰ
γενική	τοῦ	μορμολυκείου	τῶν	μορμολυκείων
δοτική	τῷ	μορμολυκείῳ	τοῖς	μορμολυκείοις
αιτιατική	τὸ	μορμολυκεῖον	τὰ	μορμολυκεῖᾰ
κλητική ὦ!		μορμολυκεῖον		μορμολυκεῖᾰ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		μορμολυκείω
γεν-δοτ	τοῖν		μορμολυκείοιν
2η κλίση, Κατηγορία 'τέκνον' όπως «στοιχεῖον» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

μορμολυκεῖον < μορμολύττω

Ουσιαστικό

μορμολυκεῖον ουδέτερο

• προσωπείο το οποίο χρησιμοποιούνταν για να τρομάξουν τα παιδία, η Μορμώ

Άλλες γραφές

• μορμολύκειον
• μορμολύκιον

Πηγές

• μορμολυκεῖον - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• μορμολυκεῖον - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.