τελευτή

Νέα ελληνικά (el)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	η	τελευτή	οι	τελευτές
γενική	της	τελευτής	των	τελευτών
αιτιατική	την	τελευτή	τις	τελευτές
κλητική		τελευτή		τελευτές
Συνήθως στον ενικό
Κατηγορία όπως «ψυχή» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

τελευτή < (διαχρονικό δάνειο) αρχαία ελληνική τελευτή. Δείτε τέλος

Προφορά

ΔΦΑ : /te.leˈfti/

Ουσιαστικό

τελευτή θηλυκό, μόνο στον ενικό

• (λόγιο) το τέλος της ζωής, ο θάνατος

Συγγενικά

• ατελεύτητος
• ατέλευτος
• τελευτώ

Μεταφράσεις

    τελευτή

→ δείτε τη λέξη θάνατος

Πηγές

• Μπαμπινιώτης, Γεώργιος (2002). Λεξικό της νέας ελληνικής γλώσσας (Βʹ έκδοση). Αθήνα: Κέντρο Λεξικολογίας.  (Αʹ έκδοση: 1998)

---

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ἡ	τελευτή	αἱ	τελευταί
γενική	τῆς	τελευτῆς	τῶν	τελευτῶν
δοτική	τῇ	τελευτῇ	ταῖς	τελευταῖς
αιτιατική	τὴν	τελευτήν	τὰς	τελευτᾱ́ς
κλητική ὦ!		τελευτή		τελευταί
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		τελευτᾱ́
γεν-δοτ	τοῖν		τελευταῖν
1η κλίση, Κατηγορία 'ψυχή' όπως «ψυχή» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

τελευτή < τελέω

Ουσιαστικό

τελευτή θηλυκό

1. η εκπλήρωση
2. το τέλος
3. ο θάνατος
4. η έκβαση

Συγγενικά

• τελευτάω

Πηγές

• τελευτή - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• τελευτή - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.