ἥβη

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ἡ	ἥβη	αἱ	ἧβαι
γενική	τῆς	ἥβης	τῶν	ἡβῶν
δοτική	τῇ	ἥβῃ	ταῖς	ἥβαις
αιτιατική	τὴν	ἥβην	τὰς	ἥβᾱς
κλητική ὦ!		ἥβη		ἧβαι
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		ἥβᾱ
γεν-δοτ	τοῖν		ἥβαιν
1η κλίση, ομάδα 'γνώμη', Κατηγορία 'γνώμη' όπως «γνώμη» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

ἥβη < πρωτοϊνδοευρωπαϊκή ρίζα *i̯ēgʷā- (δύναμη) < *i̯ē- (νέος) + *gʷei̯- (βίος)

Ουσιαστικό

ἥβη θηλυκό

1. η νεότητα, η νιότη
2. (ειδικότερα) η περίοδος της ζωής πριν την ενηλικίωση
3. το νεανικό σφρίγος, η δύναμη και το πνεύμα της νιότης

Πηγές

• ἥβη - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• ἥβη - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.