ὄσφρησις

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ἡ	ὄσφρησῐς	αἱ	ὀσφρήσεις
γενική	τῆς	ὀσφρήσεως	τῶν	ὀσφρήσεων
δοτική	τῇ	ὀσφρήσει	ταῖς	ὀσφρήσεσῐ(ν)
αιτιατική	τὴν	ὄσφρησῐν	τὰς	ὀσφρήσεις
κλητική ὦ!		ὄσφρησῐ		ὀσφρήσεις
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		ὀσφρήσει
γεν-δοτ	τοῖν		ὀσφρησέοιν
3η κλίση, Κατηγορία 'δύναμις' όπως «δύναμις» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

ὄσφρησις < → λείπει η ετυμολογία

Ουσιαστικό

ὄσφρησις θηλυκό

1. η αίσθηση της όσφρησης
2. το όργανο της όσφρησης

Πηγές

• ὄσφρησις - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• ὄσφρησις - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.