διάβολος

Ελληνικά (el)

πτώση	ενικός	πληθυντικός
ονομαστική	διάβολος	διάβολοι
γενική	διαβόλου	διαβόλων
αιτιατική	διάβολο	διαβόλους
κλητική	διάβολε	διάβολοι

Ετυμολογία

διάβολος < αρχαία ελληνική διάβολος

Προφορά

ΔΦΑ : /ˈðja.vɔ.lɔs/

Ουσιαστικό

διάβολος αρσενικό (και διάολος)

1. ο Εωσφόρος, αυτός που προσπαθεί να διαβάλλει τον Θεό στους ανθρώπους, το πνεύμα του κακού, ο αρχηγός των δαιμόνων
2. (μεταφορικά) άνθρωπος που ασκεί τις ικανότητές του για να πετύχει το κακό
3. (μεταφορικά) άνθρωπος πανέξυπνος

Συνώνυμα

• σατανάς

Εκφράσεις

• διαβόλου κάλτσα
• συνήγορος του διαβόλου

Συγγενικές λέξεις

• διαβολάκος
• διαβολικός

Μεταφράσεις

    διάβολος

αγγλικά : devil  (en) αραβικά : شيطان  (ar) (šayṭān) γαλλικά : diable  (fr) εσπεράντο : diable  (eo) ιαπωνικά : 悪魔  (ja) (akuma) (あくま)

πολωνικά : diabeł  (pl) ρουμανικά : diavol  (ro) σουαχίλι : shetani  (sw) τουρκικά : şeytan  (tr)

---

Αρχαία ελληνικά (grc)

Ετυμολογία

διάβολος < διαβάλλω < διά + βάλλω

Επίθετο

διάβολος, -ον

1. κακολόγος, συκοφάντης

Ουσιαστικό

διάβολος αρσενικό

1. ο συκοφάντης