διάκρισις

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ἡ	διάκρισῐς	αἱ	διακρίσεις
γενική	τῆς	διακρίσεως	τῶν	διακρίσεων
δοτική	τῇ	διακρίσει	ταῖς	διακρίσεσῐ(ν)
αιτιατική	τὴν	διάκρισῐν	τὰς	διακρίσεις
κλητική ὦ!		διάκρισῐ		διακρίσεις
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		διακρίσει
γεν-δοτ	τοῖν		διακρισέοιν
3η κλίση, Κατηγορία 'δύναμις' όπως «δύναμις» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

διάκρισις < διακρί(νω) + -σις

Ουσιαστικό

διάκρισις, -εως θηλυκό

1. κρίση, συνετή απόφαση
2. η διάκριση, ο διαχωρισμός
3. η διάλυση

Συγγενικά

• → δείτε τη λέξη διακρίνω

Πηγές

• διάκρισις - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• διάκρισις - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.