σφάγιον

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	τὸ	σφάγιον	τὰ	σφάγιᾰ
γενική	τοῦ	σφαγίου	τῶν	σφαγίων
δοτική	τῷ	σφαγίῳ	τοῖς	σφαγίοις
αιτιατική	τὸ	σφάγιον	τὰ	σφάγιᾰ
κλητική ὦ!		σφάγιον		σφάγιᾰ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		σφαγίω
γεν-δοτ	τοῖν		σφαγίοιν
2η κλίση, Κατηγορία 'πρόσωπον' όπως «πρόσωπον» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

σφάγιον < σφαγή + -ιον

ΑΠΟΓΟΝΟΙ: ⇘ νέα ελληνικά: σφάγιο

Ουσιαστικό

σφάγιον ουδέτερο

1. (θρησκεία) θύμα θυσίας, θυσία, προσφορά
2. φόνος, σφαγή

Πηγές

• σφάγιον - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• σφάγιον - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.