ταπεινότης

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ἡ	ταπεινότης	αἱ	ταπεινότητες
γενική	τῆς	ταπεινότητος	τῶν	ταπεινοτήτων
δοτική	τῇ	ταπεινότητῐ	ταῖς	ταπεινότησῐ(ν)
αιτιατική	τὴν	ταπεινότητᾰ	τὰς	ταπεινότητᾰς
κλητική ὦ!		ταπεινότης		ταπεινότητες
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		ταπεινότητε
γεν-δοτ	τοῖν		ταπεινοτήτοιν
3η κλίση, Κατηγορία 'τάπης' όπως «τάπης» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

ταπεινότης < ταπεινό(ς) + -της

ΑΠΟΓΟΝΟΙ: ⇘ νέα ελληνικά: ταπεινότητα

Ουσιαστικό

ταπεινότης, -ητος θηλυκό

1. η ιδιότητα του χαμηλού αναστήματος
2. εξευτελισμός
3. αθυμία
4. αχρειότητα, ευτέλεια

Πηγές

• ταπεινότης - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• ταπεινότης - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.