ἀλκυών

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
	ἀλκυων-, ἀλκυον-
ονομαστική	ἡ	ἀλκυών	αἱ	ἀλκυόνες
γενική	τῆς	ἀλκυόνος	τῶν	ἀλκυόνων
δοτική	τῇ	ἀλκυόνῐ	ταῖς	ἀλκυόσῐ(ν)
αιτιατική	τὴν	ἀλκυόνᾰ	τὰς	ἀλκυόνᾰς
κλητική ὦ!		ἀλκυών		ἀλκυόνες
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		ἀλκυόνε
γεν-δοτ	τοῖν		ἀλκυόνοιν
3η κλίση, Κατηγορία 'κανών' όπως «κανών» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

ἀλκυών < πιθανόν προέλευσης από την προελληνική ή μεσογειακό δάνειο ή το αλκ- συνδέεται με το ὁλκή.

Από τη μορφή με δασεία ἁλκυών παρετυμολογήθηκε από το ἅλς + κύω (όπως από τον γραμματικό Ωρίωνα τον Θηβαίο, Περί ετυμολογίας, με την παρατήρηση: Ἀλκύων, παρὰ τὸ ἐν τῇ ἁλὶ κύειν)

ΑΠΟΓΟΝΟΙ: ↷ λατινικά: alcedo, halcyon

Ουσιαστικό

ἀλκυών, -όνος θηλυκό

1. μυθικό πουλί
2. (πτηνό) η αλκυόνα
3. (στους Λάκωνες) θεότητα

   ※  5ος αιώνας κε  ⌘ Ἡσύχιος, Γλῶσσαι, Α

   <ἁλκυών> εἶδος ὀρνέου S(n) καὶ δαίμων τις <παρὰ Λάκωσι>

4. (με κεφαλαίο Ἀλκυών): τίτλος έργου που αποδόθηκε στον Πλάτωνα, πιθανόν και στον Λουκιανό

Παράγωγα

Και γραφές με δασεία σε πολλά παράγωγα

• ἁλκυόνειοι ἡμέραι
• ἀλκυόνειον
• ἀλκυόνειος
• Ἀλκυονεύς
• Ἀλκυόνη
• Ἀλκυονία
• ἀλκυονίδες, ἀλκυονίδες ἡμέραι
• ἀλκυόνιον
• ἀλκυόνιος
• ἀλκυονίς
• Ἀλκυονὶς θάλαττα
• ἀλκυονίτις
• Ἀλκύων

Άλλες μορφές

• κρητικός τύπος : αὐκυών
• ἁλκυών

Πηγές

• ἀλκυών - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• ἀλκυών - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.
• αλκυόνα - Γεώργιος Μπαμπινιώτης (2010). Ετυμολογικό Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας (Β' ανατύπωση. 2009: A' έκδοση). Αθήνα: Κέντρο Λεξικολογίας.