μάταιος

Ελληνικά (el)

πτώση	ενικός
ονομαστική	μάταιος	μάταιη	μάταιο
γενική	μάταιου	μάταιης	μάταιου
αιτιατική	μάταιο	μάταιη	μάταιο
κλητική	μάταιε	μάταιη	μάταιο
πτώση	πληθυντικός
ονομαστική	μάταιοι	μάταιες	μάταια
γενική	μάταιων	μάταιων	μάταιων
αιτιατική	μάταιους	μάταιες	μάταια
κλητική	μάταιοι	μάταιες	μάταια

.

Ετυμολογία

μάταιος < αρχαία ελληνική μάταιος

Επίθετο

μάταιος,η,ο

1. ανώφελος, που γίνεται του κάκου, άδικος με την έννοια ότι δεν θα φέρει ή δεν έφερε αποτέλεσμα, άσκοπος, με την έννοια ότι έχει σκοπό αλλά δεν θα τον επιτύχει

   μάταιη προσπάθεια, μάταιος αγώνας,

2. κούφιος, κενόδοξος

   μάταιος άνθρωπος, μάταιος κόσμος

Εκφράσεις

• επί ματαίω : σήμερα η φράση χρησιμοποιείται με την έννοια άδικα, χωρίς σοβαρό λόγο, μάταια

Συγγενικές λέξεις

• μάτην
• εις μάτην
• ματαιότητα
• ματαιώνω
• ματαίωση
• μάταια (επίρρημα)

Σύνθετα

• ματαιολογώ
• ματαιοπονώ
• ματαιοφρονώ
• ματαιοδοξώ
• ματαιολογώ

Μεταφράσεις

    μάταιος

αγγλικά : vain  (en) γαλλικά : vain  (fr) γερμανικά : vergeblich  (de)

Αρχαία ελληνικά (grc)

Ετυμολογία

μάταιος < από το ουσιαστικό μάτη ή απο το επίρρημα μάτην

Επίθετο

μάταιος,αία, ον και μάταιος,ος,ον

1. μάταιος, ανώφελος

   • τά μάταια ἀναλώματα  : πεταμένα λεφτά, άδικα έξοδα
   • μάταια ἔπεα : χαμένα λόγια, λόγια που δεν πιάνουν τόπο

2. κενός, ανάξιος, ασεβής, απερίσκεπτος, άφρων, άχρηστος

   • ἄγοιτ᾽ ἂν μάταιον ἄνδρ᾽ ἐκποδών : Πάρτε με, διώξτε με τον άχρηστο από δω (Σοφ. Αντιγ. 1339)
   • τῶν τοι ματαίων ἀνδράσιν φρονημάτων : ανδρών που έχει ο πάθει ο νους και παραδέρνουν (Αισχύλος, Επτά επί Θήβας, 438- απόδοση Γιάν. Γρυπάρης)

Συγγενικές λέξεις

• μάτη και ματία
• ματάζω, ματάω
• μάτην και μάταν
• ματαιότης

Σύνθετα

• ματαιολόγος, ματαιολογέω-ματαιολογῶ, ματαιολογία
• ματαιόπονος, ματαιοπονέω-ματαιοπονῶ, ματαιοπονία
• ματαιόφρων