αἰγιαλῖτις

Αρχαία ελληνικά (grc)

ελληνιστική κοινή (αρχαία κλίση) δε μαρτυρείται δυϊκός αριθμός
↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ἡ	αἰγιαλῖτις	αἱ	αἰγιαλίτιδες
γενική	τῆς	αἰγιαλίτιδος	τῶν	αἰγιαλιτίδων
δοτική	τῇ	αἰγιαλίτιδῐ	ταῖς	αἰγιαλίτισῐ(ν)
αιτιατική	τὴν	αἰγιαλῖτιν	τὰς	αἰγιαλίτιδᾰς
κλητική ὦ!		αἰγιαλῖτι		αἰγιαλίτιδες
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		αἰγιαλίτιδε
γεν-δοτ	τοῖν		αἰγιαλιτίδοιν
3η κλίση, Κατηγορία 'ἔρις' όπως «ἔρις» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

αἰγιαλῖτις (ελληνιστική κοινή) < αρχαία ελληνική αἰγιαλ(ός) + -ῖτις, εννοείται το ουσιαστικό γῆ

ΑΠΟΓΟΝΟΙ: καθαρεύουσα αἰγιαλῖτις ⇘ νέα ελληνικά: αιγιαλίτιδα (αιγιαλίτιδα ζώνη)

Ουσιαστικό

αἰγιαλῖτις θηλυκό

• (ελληνιστική κοινή) (γη) που ανήκει στον αιγιαλό, στο γιαλό

Πηγές

• αἰγιαλῖτις - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.