σιπύη

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ἡ	σιπύη	αἱ	σιπύαι
γενική	τῆς	σιπύης	τῶν	σιπυῶν
δοτική	τῇ	σιπύῃ	ταῖς	σιπύαις
αιτιατική	τὴν	σιπύην	τὰς	σιπύᾱς
κλητική ὦ!		σιπύη		σιπύαι
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		σιπύᾱ
γεν-δοτ	τοῖν		σιπύαιν
Το φωνήεν της παραλήγουσας είναι βραχύ.
1η κλίση, ομάδα 'γνώμη', Κατηγορία 'δίκη' όπως «βελόνη» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

σιπύη < → λείπει η ετυμολογία

Ουσιαστικό

σιπύη, -ης [σῐπῠ-] θηλυκό

1. δοχείο στο οποίο τοποθετούνταν και φυλασσόταν το αλεύρι
2. πανέρι για ψωμί

   ※  5ος/4ος πκε αιώνας ⌘ Ἀριστοφάνης, Ἱππῆς, στίχ. 1296 (1294-1296)

   φασὶ γάρ ‹ποτ᾽› αὐτὸν ἐρεπτόμενον | τὰ τῶν ἐχόντων ἀνέρων | οὐκ ἂν ἐξελθεῖν ἀπὸ τῆς σιπύης·

   Γιατί λένε ότι μια φορά ετούτος ευφραινόταν | με τα καλούδια νοικοκυραίων | και δεν έλεγε να βγει απ᾽ την αρτοθήκη.

   Μετάφραση (2005): Ηλίας Σπυρόπουλος, Θεσσαλονίκη: Ζήτρος @greek‑language.gr

Άλλες μορφές

• σίπυδνος
• σιπύα (σπάνιο)
• σιπυΐς
• συπύη

Πηγές

• σιπύη - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• σιπύη - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.
• σιπύη - Bailly, Anatole (1935) Le Grand Bailly: Dictionnaire grec-français (Το Μεγάλο Μπαγί: Λεξικό [αρχαίας] ελληνικής-γαλλικής), Παρίσι: Hachette.