τρίγωνον

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
	τρῐγωνο-
ονομαστική	τὸ	τρίγωνον	τὰ	τρίγωνᾰ
γενική	τοῦ	τριγώνου	τῶν	τριγώνων
δοτική	τῷ	τριγώνῳ	τοῖς	τριγώνοις
αιτιατική	τὸ	τρίγωνον	τὰ	τρίγωνᾰ
κλητική ὦ!		τρίγωνον		τρίγωνᾰ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		τριγώνω
γεν-δοτ	τοῖν		τριγώνοιν
2η κλίση, Κατηγορία 'πρόσωπον' όπως «πρόσωπον» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

τρίγωνον < ουσιαστικοποιημένο ουδέτερο του επιθέτου τρίγωνος

Ουσιαστικό

τρίγωνον ουδέτερο

1. (γεωμετρία) τρίγωνο
2. (αστρονομία) → δείτε τη λέξη Τρίγωνον

Κλιτικός τύπος επιθέτου

τρίγωνον

1. αιτιατική ενικού, αρσενικού ή θηλυκού γένους του τρίγωνος
2. ονομαστική, αιτιατική και κλητική ενικού, ουδέτερου γένους του τρίγωνος

Πηγές

• τρίγωνον - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• τρίγωνον - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.