τύραννος

Νέα ελληνικά (el)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ο	τύραννος	οι	τύραννοι
γενική	του	τυράννου & τύραννου	των	τυράννων
αιτιατική	τον	τύραννο	τους	τυράννους & τύραννους
κλητική		τύραννε		τύραννοι
Κατηγορία όπως «δάσκαλος» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

τύραννος < (κληρονομημένο) αρχαία ελληνική τύραννος

Ουσιαστικό

τύραννος αρσενικό

• άτομο που κυβερνά ή γενικά ασκεί εξουσία με αυταρχισμό, σκληρότητα, αυθαιρεσία

Δείτε επίσης

• τύραννος στη Βικιπαίδεια 

Μεταφράσεις

    τύραννος

αγγλικά : tyrant (en) γαλλικά : tyran (fr)

---

Αρχαία ελληνικά (grc)

→ γένη	αρσενικό & θηλυκό		ουδέτερο
↓ πτώσεις	ενικός
ονομαστική	ὁ/ἡ	τύραννος	τὸ	τύραννον
γενική	τοῦ/τῆς	τυράννου	τοῦ	τυράννου
δοτική	τῷ/τῇ	τυράννῳ	τῷ	τυράννῳ
αιτιατική	τὸν/τὴν	τύραννον	τὸ	τύραννον
κλητική ὦ!		τύραννε		τύραννον
↓ πτώσεις	πληθυντικός
ονομαστική	οἱ/αἱ	τύραννοι	τὰ	τύραννᾰ
γενική	τῶν	τυράννων	τῶν	τυράννων
δοτική	τοῖς/ταῖς	τυράννοις	τοῖς	τυράννοις
αιτιατική	τοὺς/τὰς	τυράννους	τὰ	τύραννᾰ
κλητική ὦ!		τύραννοι		τύραννᾰ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ	τυράννω	τὼ	τυράννω
γεν-δοτ	τοῖν	τυράννοιν	τοῖν	τυράννοιν
2η κλίση, Κατηγορία 'δύσκολος' όπως «δύσκολος» - Παράρτημα:Επίθετα & Μετοχές

Ετυμολογία

τύραννος < → λείπει η ετυμολογία

Ουσιαστικό

τύραννος [ῠ] αρσενικό

• απόλυτος άρχοντας, του οποίου η εξουσία δεν περιορίζεται ούτε από τους νόμους ούτε από κάποιο πολιτικό σύστημα

Επίθετο

τύραννος, -ος, -ον [ῠ]

1. βασιλικός
2. αυτοκρατορικός, δεσποτικός

Συγγενικά

• τυραννεύω καί τυραννέω -ῶ,
• τυραννία
• τυραννικός
• τυραννικῶς
• τυραννίς
• ἀτυράννευτος

Πηγές

• τύραννος - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• τύραννος - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.