ἄλφα

Αρχαία ελληνικά (grc)

ελληνικό αλφάβητο
Α	α		άλφα / ἄλφα		Ν	ν		νι / νῦ
Β	β	ϐ	βήτα / βῆτα		Ξ	ξ		ξι / ξεῖ, ξῖ, ξῦ
Γ	γ		γάμα / γάμμα		Ο	ο		όμικρον / ὂ μικρόν, (οὖ)
Δ	δ		δέλτα		Π	π	ϖ	πι / πεῖ, πῖ
Ε	ε		έψιλον / ἒ ψιλόν, (εἶ)		Ρ	ρ	ϱ	ρο / ῥῶ
Ζ	ζ		ζήτα / ζῆτα		Σ	σ/ς		σίγμα / σῖγμα
Η	η		ήτα / ἦτα		Τ	τ		ταυ / ταῦ
Θ	θ	ϑ	θήτα / θῆτα		Υ	υ		ύψιλον / ὖ ψιλόν, (ὖ)
Ι	ι		γιώτα, ιώτα / ἰῶτα		Φ	φ	ϕ	φι / φεῖ, φῖ
Κ	κ	ϰ	κάπα / κάππα		Χ	χ		χι / χεῖ, χῖ
Λ	λ		λάμδα, λάμβδα / λάβδα		Ψ	ψ		ψι / ψεῖ, ψῖ
Μ	μ		μι / μῦ		Ω	ω		ωμέγα / ὦ μέγα, (ὦ)
Παρωχημένα γράμματα - Άλλα σύμβολα
Ϝ	ϝ		δίγαμμα		Ϻ	ϻ		σαν
Ϛ	ϛ		στίγμα		Ϸ	ϸ		σω
Ϡ	ϡ		σαμπί		Ͳ	ͳ		παλαιό σαμπί
Ϙ	ϙ		κόππα		Ϟ	ϟ		μεταγενέστερο κόππα
Ͱ	ͱ		ἧτα (δασυνόμενο)		Ϲ	ϲ		μηνοειδές σίγμα
Ϗ	ϗ		και		Ͻ	ͻ		ἀντίσιγμα
Ͷ	ͷ		παμφυλιακό δίγαμμα		Ȣ	ȣ		ου

Ετυμολογία

ἄλφα < (άμεσο δάνειο) φοινικική 𐤀𐤋𐤐 (a-l-p) (=χιλιάδα) < ονομασία του συμβόλου 𐤀 (ʾaleph) < πρωτοσιναϊτικό ιερογλυφικό (αρχαία αιγυπτιακά)

το πρώτο σύμβολο του φοινικικού αλφαβήτου, που είχε το γραμμικό σχήμα ⊄, σαν σχήμα της κεφαλής του ταύρου («βοός κεφαλή» όπως γράφει ο Ησύχιος) και ονομαζόταν άλεφ (ταύρος)

Ουσιαστικό

ἄλφα ουδέτερο άκλιτο (πληθυντικός τὰ ἄ)

• άλφα, ονομασία του πρώτου γράμματος του ελληνικού αλφαβήτου

  σύμβολο: Α

  ※  3ος πκε αιώνας, Ἡρώδας, Μιμίαμβοι, 3.1.22 @greek-language.gr, μετάφραση: Βασίλειος Γ. Μανδηλαράς

  ἐπίσταται δ' οὐδ' ἄλφα συλλαβὴν γνῶναι

  δεν ξέρει να ξεχωρίσει ούτε το γράμμα άλφα

  ※  1ος κε αιώνας, Λουκίλλιος στην ⌘ Παλατινή Ανθολογία, βιβλίο 11ο, επίγραμμα 132 @anthologiagraeca.org

  ἀλλ᾽ ἢν μὴ Πριάμου τις ἔχῃ χρόνον ἡμιφάλακρος,
  ἢ καὶ κυρτὸς ἄγαν, οὐ δύνατ᾽ ἄλφα γράφειν.

  αλλά αν κάποιος δεν είναι σαν τον Πρίαμο σε ηλικία, μισοφαλακρός,
  ή και πολύ κυρτός, [λένε πως] δεν μπορεί να γράψει ούτε άλφα.

  Μετάφραση παραθέματος: Βικιλεξικό.

  ΣτΕ: Ο ποιητής ειρωνεύεται την προκατάληψη ότι η ποιητική αξία συμβαδίζει μόνο με τα γηρατειά και την άσχημη εμφάνιση, κοροϊδεύοντας εκείνους που δεν εκτιμούν τους νέους ως ποιητές.

Εκφράσεις

• τὸ ἄλφα καὶ τὸ ὦ (το πρώτο και το τελευταίο)

Συγγενικά

• Ἄλφα
• ἀλφάβητος
• ἀλφάδιον
• ἀλφάριον
• αὐτοάλφα
• ἡμίαλφα
• πένταλφα

Απόγονοι

ἄλφα (αρχαία ελληνικά)

⇘ νέα ελληνικά: άλφα

↷ αραβικά: أَلْفَا

↷ βουλγαρικά: алфа

↷ καταλανικά: alfa

↷ τσεχικά: alfa

↷ ολλανδικά: alfa

↷ αγγλικά: alpha

↷ φινλανδικά: alfa

↷ γαλλικά: alpha

↷ γερμανικά: Alpha

↷ ουγγρικά: alfa

↷ ιταλικά: alfa

↷ λατινικά: alpha

↷ σλαβομακεδονικά: алфа

↷ πολωνικά: alfa

↷ ρωσικά: а́льфа

↷ σλοβακικά: alfa

↷ σλοβενικά: alfa

↷ σουηδικά: alfa

↷ ισπανικά: alfa

↷ ουκρανικά: а́льфа

Δείτε επίσης

• Α
• α
• α'
• ,α

Πηγές

• ἄλφα - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.