γομάριον

Αρχαία ελληνικά (grc)

ελληνιστική κοινή (αρχαία κλίση) δε μαρτυρείται δυϊκός αριθμός
↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	τὸ	γομάριον	τὰ	γομάριᾰ
γενική	τοῦ	γομαρίου	τῶν	γομαρίων
δοτική	τῷ	γομαρίῳ	τοῖς	γομαρίοις
αιτιατική	τὸ	γομάριον	τὰ	γομάριᾰ
κλητική ὦ!		γομάριον		γομάριᾰ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		γομαρίω
γεν-δοτ	τοῖν		γομαρίοιν
2η κλίση, Κατηγορία 'πρόσωπον' όπως «πρόσωπον» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

γομάριον (ελληνιστική κοινή) < (γόμος) γομ- + υποκοριστικό επίθημα -άριον

ΑΠΟΓΟΝΟΙ: ⇒ μεσαιωνικά ελληνικά: γομάριν, ⇒ νέα ελληνικά: γομάρι

Ουσιαστικό

γομάριον, -ου ουδέτερο (ελληνιστική κοινή)

• φορτίο ζώων

Πηγές

• γομάριον - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.