θύτης

Νέα ελληνικά (el)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ο	θύτης	οι	θύτες
γενική	του	θύτη	των	θυτών
αιτιατική	τον	θύτη	τους	θύτες
κλητική		θύτη		θύτες
Κατηγορία όπως «ναύτης» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

θύτης < (διαχρονικό δάνειο) ελληνιστική κοινή θύτης

Προφορά

ΔΦΑ : /ˈθi.tis/

τυπογραφικός συλλαβισμός : θύ‐της

Ουσιαστικό

θύτης αρσενικό (θηλυκό θύτρια)

1. (θρησκεία) (κυριολεκτικά) αυτός που προσφέρει θυσία
2. (μεταφορικά) αυτός που προκαλεί ζημία σε κάποιον, φέρεται βίαια ή εγκληματεί

Αντώνυμα

• θύμα

Συγγενικά

• → δείτε τις λέξεις θύω, θυσία και θύμα

Μεταφράσεις

    κυριολεκτικά

αρχαία ελληνικά : θυτήρ αρσενικό αγγλικά : sacrificer (en), diviner (en), immolator (en) γαλλικά : victimaire (fr) αρσενικό, sacrificateur (fr) αρσενικό λατινικά : sacrificator (la) αρσενικό ρωσικά : тот, кто приносит жертву (ru)

    μεταφορικά

αγγλικά : perpetrator (en), immolator (en) γαλλικά : meurtrier (fr) αρσενικό γερμανικά : Täter (de) αρσενικό ρωσικά : преступник (ru) αρσενικό

Πηγές

• θύτης - Χαραλαμπάκης, Χριστόφορος (επιμέλεια) (2014). Χρηστικό λεξικό της νεοελληνικής γλώσσας. Αθήνα: Ακαδημία Αθηνών.  (ψηφιοποιημένη έκδοση από το 2023, συντομογραφίες-σύμβολα)