σύμφυτον

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	τὸ	σύμφυτον	τὰ	σύμφυτᾰ
γενική	τοῦ	συμφύτου	τῶν	συμφύτων
δοτική	τῷ	συμφύτῳ	τοῖς	συμφύτοις
αιτιατική	τὸ	σύμφυτον	τὰ	σύμφυτᾰ
κλητική ὦ!		σύμφυτον		σύμφυτᾰ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		συμφύτω
γεν-δοτ	τοῖν		συμφύτοιν
2η κλίση, Κατηγορία 'πρόσωπον' όπως «πρόσωπον» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

σύμφυτον < ουσιαστικοποιημένο ουδέτερο του επιθέτου σύμφυτος

Ουσιαστικό

σύμφῠτον ουδέτερο

• (βοτανική) σύμφυτο

Πηγές

• Μοντανάρι (Montanari), Φράνκο (Franco) (2013). Σύγχρονο λεξικό της αρχαίας ελληνικής γλώσσας. Αθήνα: Παπαδήμας. 
• σύμφυτον - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.