ἄρκτος

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ὁ/ἡ	ἄρκτος	οἱ/αἱ	ἄρκτοι
γενική	τοῦ/τῆς	ἄρκτου	τῶν	ἄρκτων
δοτική	τῷ/τῇ	ἄρκτῳ	τοῖς/ταῖς	ἄρκτοις
αιτιατική	τὸν/τὴν	ἄρκτον	τοὺς/τὰς	ἄρκτους
κλητική ὦ!		ἄρκτε		ἄρκτοι
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		ἄρκτω
γεν-δοτ	τοῖν		ἄρκτοιν
Σπανιότερα ως αρσενικό. Για τον αστερισμό Ἄρκτος, θηλυκό. Για το όνομα Ἄρκτος, αρσενικό.
2η κλίση, Κατηγορία 'δρόμος' όπως «ἵππος» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

ἄρκτος < (κληρονομημένο) πρωτοελληνική *árktos < πρωτοϊνδοευρωπαϊκή *h₂ŕ̥tḱos (αρκούδα)

ΑΠΟΓΟΝΟΙ: ↷ λατινικά: arctus

Ουσιαστικό

ἄρκτος, -ου αρσενικό ή θηλυκό

1. (θηλαστικό ζώο) η αρκούδα
2. (γεωγραφία) ο βορράς

   ※ 5ος αιώνας πκε ⌘ Ἡρόδοτος, Ἱστορίαι, 1 (Κλειώ), 148

   τὸ δὲ Πανιώνιον ἐστὶ τῆς Μυκάλης χῶρος ἱρὸς πρὸς ἄρκτον τετραμμένος

   ※  5ος/4ος πκε αιώνας ⌘ Ξενοφῶν, Κύρου Ἀνάβασις, Α, 7.6

   πρὸς δὲ ἄρκτον μέχρι οὗ διὰ χειμῶνα

3. (θαλάσσιο ζώο) είδος καβουριού (Scyllarus arctus)

   ※  4ος πκε αιώνας ⌘ Ἀριστοτέλης, Τῶν περὶ τὰ ζῷα ἱστοριῶν, Ε, 17

   Τοῖς δὲ χρόνοις παραπλησίως καὶ αἱ καλούμεναι ἄρκτοι τίκτουσι τοῖς καράβοις·

Άλλες μορφές

• ἄρκος

Συγγενικά

• ἄρκιον
• ἀρκτικός
• Ἄρκτος
• ἀρκόφθαλμον

Πηγές

• ἄρκτος - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• ἄρκτος - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.