διαιρέτης

Νέα ελληνικά (el)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ο	διαιρέτης	οι	διαιρέτες
γενική	του	διαιρέτη	των	διαιρετών
αιτιατική	τον	διαιρέτη	τους	διαιρέτες
κλητική		διαιρέτη		διαιρέτες
Κατηγορία όπως «ναύτης» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

διαιρέτης < αρχαία ελληνική διαιρέτης < διαιρῶ

Ουσιαστικό

διαιρέτης αρσενικό

1. (αριθμητική) σε κλασματική παράσταση, ο παρονομαστής του κλάσματος

   στα καταχρηστικά κλάσματα ο διαιρέτης είναι μικρότερος από τον διαιρετέο

2. (αριθμητική) αριθμός ο οποίος διαιρεί ακριβώς έναν άλλο χωρίς να αφήνει υπόλοιπο

   οι πρώτοι αριθμοί έχουν ως διαιρέτες μόνον τον εαυτό τους και τη μονάδα

Συγγενικά

• διαίρεση
• διαιρέσιμος
• διαιρετέος
• διαιρετικός
• διαιρετός
• διαιρετότητα
• διαιρούμαι
• διαιρώ

Δείτε επίσης

• ΜΚΔ

Μεταφράσεις

    διαιρέτης

αγγλικά : divisor (en) γαλλικά : diviseur (fr) ισπανικά : divisor (es) πολωνικά : dzielnik (pl)

Αρχαία ελληνικά (grc)

ελληνιστική κοινή (αρχαία κλίση) δεν μαρτυρείται δυϊκός αριθμός
↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ὁ	διαιρέτης	οἱ	διαιρέται
γενική	τοῦ	διαιρέτου	τῶν	διαιρετῶν
δοτική	τῷ	διαιρέτῃ	τοῖς	διαιρέταις
αιτιατική	τὸν	διαιρέτην	τοὺς	διαιρέτᾱς
κλητική ὦ!		διαιρέτᾰ		διαιρέται
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		διαιρέτᾱ
γεν-δοτ	τοῖν		διαιρέταιν
1η κλίση, ομάδα 'στρατιώτης', Κατηγορία 'τοξότης' όπως «τοξότης» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

διαιρέτης < διαιρῶ + -της

Ουσιαστικό

διαιρέτης αρσενικό (ελληνιστική κοινή)

• αυτός που διαιρεί, κατανέμει ή μοιράζει κάτι

Πηγές

• διαιρέτης - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.