ἱερεύς

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ὁ	ἱερεύς	οἱ	ἱερεῖς - ἱερῆς*
γενική	τοῦ	ἱερέως	τῶν	ἱερέων
δοτική	τῷ	ἱερεῖ	τοῖς	ἱερεῦσῐ(ν)
αιτιατική	τὸν	ἱερέᾱ	τοὺς	ἱερέᾱς
κλητική ὦ!		ἱερεῦ		ἱερεῖς - ἱερῆς*
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		ἱερῆ1 ή ἱερεῖ2
γεν-δοτ	τοῖν		ἱερέοιν
* αττικός τύπος 1 όπως στη Γραμματική του Smyth 2 όπως στη Γραμματική Γυμνασίου-Λυκείου Οικονόμου.
3η κλίση, ομάδα 'βασιλεύς', Κατηγορία 'βασιλεύς' όπως «βασιλεύς» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

ἱερεύς, ήδη μυκηναϊκή 𐀂𐀋𐀩𐀄 (i-je-re-u) < ἱερ(ός) + -εύς

Ουσιαστικό

ἱερεύς αρσενικό

1. (θρησκεία, επάγγελμα) ιερέας

   ※  ἐκ τοῦ συνωστισμοῦ καὶ τῆς πληθύος τῶν προσκεκλημένων κατέπεσεν τὸ δάπεδον τοῦ δωματίου καὶ ἱερεύς, νυμφίος, παράνυμφοι καὶ προσκεκλημένοι κατέπεσον φύρδην μίγδυν εἰς τὸ ἰσόγειον καὶ ἕκαστος δύναται νὰ φαντασθῇ τί κουλουβάχατα ἐγένοντο ἐκεῖ. (Δημήτριος Γουζέλης, Ο Χάσης, 2015)

   ※  λέγωμεν δὴ τοῖς μὲν ἱεροῖς νεωκόρους τε καὶ ἱερέας καὶ ἱερείας δεῖν γίγνεσθαι

   Ας πούμε, λοιπόν, ότι για μεν τα ιερά πρέπει να υπάρχουν νεωκόροι (φύλακες ναών) και ιερείς και ιέρειες....

   (Πλάτων, Νόμοι. Βιβλίο ΣΤ)

2. θυσιαστής

Άλλες μορφές

• ιωνικός τύπος : ἱρεύς
• δωρικός τύπος : ἱαρεύς

Συγγενικά

• ἀρχιερεύς
• ἀρχιερεύω
• ἱερεύσιμος
• ἱέρευσις
• ἱερευτικός
• ἱερεύω
• καθιέρευσις
• καθιερεύω
• συνιερεύς
• φιλοϊερεύς
• ψευδιερεύς

→ και δείτε τη λέξη ἱερός

Πηγές

• ἱερεύς - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• ἱερεύς - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.