ὄψον

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	τὸ	ὄψον	τὰ	ὄψᾰ
γενική	τοῦ	ὄψου	τῶν	ὄψων
δοτική	τῷ	ὄψῳ	τοῖς	ὄψοις
αιτιατική	τὸ	ὄψον	τὰ	ὄψᾰ
κλητική ὦ!		ὄψον		ὄψᾰ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		ὄψω
γεν-δοτ	τοῖν		ὄψοιν
2η κλίση, Κατηγορία 'τέκνον' όπως «τέκνον» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

ὄψον, ήδη ομηρικό < θέμα ὀψ-, όπως και στο επίρρημα ὀψέ (αργά, μετά από καιρό, απόψε πιθανόν και: επιπλέον) . Η ετυμολόγηση του θέματος, με πολλές εκδοχές. Πιθανόν, συσχετίζεται με το αρχαίο ὀπί, μυκηναϊκή 𐀃𐀠 (o-pi) (δείτε ὄπισθεν), ή με λατινικές προθέσεις όπως ob, op. Δε θεωρείται ικανοποιητική πλέον η παλιότερη πρόταση για σύνδεση με το ψῆν (απαρέμφατο του *ψήω), ψωμός, ψήχω.

Ουσιαστικό

ὄψον ουδέτερο

1. (αρχική σημασία) προσφάγι
2. τροφή
3. (γαστρονομία) έδεσμα
4. καρύκευμα
5. (ιχθυολογία) ψάρι

   ≈ συνώνυμα: ἰχθύς, ὀψάριον

6. ιχθυοπωλείο, ιχθυαγορά

Σύνθετα

• ὀψάριον
• ὀψαρτυτής
• ὀψώνιον
• ὀψοφαγέω
• ὀψοφαγία
• ὀψόφαγος
• ὀψοφάγος
• ὀψοφόρος
• ὀψολογία
• ὀψολόγος
• ὀψονόμος
• ὀψοποιέομαι
• ὀψοποιέω
• ὀψοποιία
• ὀψοποιητικός
• ὀψοποιικός
• ὀψοποιός
• ὀψοπωλία
• ὀψωνέω
• ὀψώνης
• ὀψωνία
• ὀψωνιάζω
• ὀψωνιασμός

Πηγές

• ὄψον - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• ὄψον - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.