ὦμος

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ὁ	ὦμος	οἱ	ὦμοι
γενική	τοῦ	ὤμου	τῶν	ὤμων
δοτική	τῷ	ὤμῳ	τοῖς	ὤμοις
αιτιατική	τὸν	ὦμον	τοὺς	ὤμους
κλητική ὦ!		ὦμε		ὦμοι
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		ὤμω
γεν-δοτ	τοῖν		ὤμοιν
2η κλίση, Κατηγορία 'δρόμος' όπως «κῆπος» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

ὦμος < → λείπει η ετυμολογία

Ουσιαστικό

ὦμος αρσενικό

1. ο ώμος
2. οι αντίστοιχες αρθρώσεις των ζώων

   ※  Ξενοφών, Περὶ Ἱππικῆς 8.1

   ἃ δὲ φοβοῦνταί τινες μὴ ἀπορρηγνύωνται τοὺς ὤμους κατὰ τὰ πρανῆ ἐλαυνόμενοι

   φοβούνταν μήπως καθώς προχωρούσαν στην κατηφόρα βγουν οι ώμοι <των αλόγων>)

Σύνθετα

• ὠμοπλάτη
• ὠμοχάραξ
• ἐπωμίς

Πηγές

• ὦμος - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• ὦμος - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.