αποθέτης

Νέα ελληνικά (el)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ο	αποθέτης	οι	αποθέτες
γενική	του	αποθέτη	των	αποθετών
αιτιατική	τον	αποθέτη	τους	αποθέτες
κλητική		αποθέτη		αποθέτες
Κατηγορία όπως «ναύτης» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

1. αποθέτης < αρχαία ελληνική ἀπόθεται
2. αποθέτης < αποθέτω + -της

Ουσιαστικό

αποθέτης αρσενικό

1. (ιστορία) βραχώδης τόπος στο όρος Ταΰγετος, όπου οι αρχαίοι Σπαρτιάτες έριχναν τα ανάπηρα βρέφη
2. (αρχαιολογία) χώρος όπου οι αρχαίοι απέθεταν ή αποθήκευαν αντικείμενα που θεωρούνταν ιερά ή είχαν κάποιου είδους αξία αλλά πλέον δεν χρησιμοποιούνταν

   ※  Άρα δεν έμενε τίποτε άλλο παρά να τα εγκαταλείψω και να τ' αφήσω ριγμένα εις τους αποθέτας της αφανείας και της λήθης. (Χαράλαμπος Άννινος, Αττικαί ημέραι)

Συγγενικά

• → δείτε τις λέξεις αποθέτω και θέτω

Μεταφράσεις

    αποθέτης

αγγλικά : repository (en)(2), storeroom (en)(2)