βερίκοκκον

Αρχαία ελληνικά (grc)

ελληνιστική κοινή (αρχαία κλίση) δε μαρτυρείται δυϊκός αριθμός
↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	τὸ	βερίκοκκον	τὰ	βερίκοκκᾰ
γενική	τοῦ	βερικόκκου	τῶν	βερικόκκων
δοτική	τῷ	βερικόκκῳ	τοῖς	βερικόκκοις
αιτιατική	τὸ	βερίκοκκον	τὰ	βερίκοκκᾰ
κλητική ὦ!		βερίκοκκον		βερίκοκκᾰ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		βερικόκκω
γεν-δοτ	τοῖν		βερικόκκοιν
2η κλίση, Κατηγορία 'πρόσωπον' όπως «πρόσωπον» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

βερίκοκκον < πραικόκκιον < (άμεσο δάνειο) λατινική praecox (persicum=πρώιμο περσικό/ροδάκινο) < prae + coquo < πρωτοϊνδοευρωπαϊκή ρίζα *pekʷ- (μαγειρεύω)

Ουσιαστικό

βερίκοκκον, -ου ουδέτερο (ελληνιστική κοινή)

1. (φρούτο) βερίκοκο
2. (φυτό) βερικοκιά

   ※  Τὰ κυδώνια ἐγκεντρίζεται εἰς ὀξυάκανθον. ἡ μυρσίνη ἐνθεματίζεται εἰς ἰτέαν. τὸ βερίκοκκον ἐνθεματίζεται εἰς δαμασκηνόν, καὶ εἰς θάσιον. (Γεωπονικά, 10, 76, 6)

Παράγωγα

• βερικόκκιον (υποκοριστικό)

Πηγές

• βερίκοκκον - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.