βωμολόχος

Νέα ελληνικά (el)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ο/η	βωμολόχος	οι	βωμολόχοι
γενική	του/της	βωμολόχου	των	βωμολόχων
αιτιατική	τον/τη	βωμολόχο	τους/τις	βωμολόχους
κλητική		βωμολόχε		βωμολόχοι
Κατηγορία όπως «ζωγράφος» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

βωμολόχος < (διαχρονικό δάνειο) αρχαία ελληνική βωμολόχος (που φλυαρεί με ασέβεια) αρχική σημασία: που παραμονεύει στους βωμούς για να κλέψει < βωμ(ός) + -ο- + -λόχος < λοχάω (ενεδρεύω)

βωμολόχος αρσενικό ή θηλυκό

↓ πτώσεις	ενικός
→ γένη	αρσενικό & θηλυκό		ουδέτερο
ονομαστική	ὁ/ἡ	βωμολόχος	τὸ	βωμολόχον
γενική	τοῦ/τῆς	βωμολόχου	τοῦ	βωμολόχου
δοτική	τῷ/τῇ	βωμολόχῳ	τῷ	βωμολόχῳ
αιτιατική	τὸν/τὴν	βωμολόχον	τὸ	βωμολόχον
κλητική ὦ!		βωμολόχε		βωμολόχον
↓ πτώσεις	πληθυντικός
ονομαστική	οἱ/αἱ	βωμολόχοι	τὰ	βωμολόχᾰ
γενική	τῶν	βωμολόχων	τῶν	βωμολόχων
δοτική	τοῖς/ταῖς	βωμολόχοις	τοῖς	βωμολόχοις
αιτιατική	τοὺς/τὰς	βωμολόχους	τὰ	βωμολόχᾰ
κλητική ὦ!		βωμολόχοι		βωμολόχᾰ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ	βωμολόχω	τὼ	βωμολόχω
γεν-δοτ	τοῖν	βωμολόχοιν	τοῖν	βωμολόχοιν
2η κλίση, Κατηγορία 'δύσκολος' όπως «τοξοβόλος» - Παράρτημα:Επίθετα & Μετοχές

βωμολόχος < βωμ(ός) + -ο- + -λόχος < λοχάω (ενεδρεύω)

βωμολόχος, -ος, -ον

(αρχική σημασία) εκείνος που παραμονεύει στον βωμό για να ζητιανέψει ή να κλέψει κρέας από το σφάγιο της θυσίας
που χρησιμοποιεί χαμερπείς κολακείες ή πρόστυχα αστεία για να κερδίσει κάτι, αναίσχυντος, χαμερπής γελωτοποιός
※ 5ος/4ος πκε αιώνας ⌘ Ἀριστοφάνης, Ἱππῆς, στίχ. 1358

ἐάν τις εἴπῃ βωμολόχος ξυνήγορος·
(πτηνό) μικρή κάργια
※ 4ος πκε αιώνας ⌘ Ἀριστοτέλης, Τῶν περὶ τὰ ζῷα ἱστοριῶν, Θ, 617b18
Κολοιῶν δ̓ ἐστὶν εἴδη τρία, ἓν μὲν ὁ κορακίας· οὗτος ὅσον κορώνη, φοινικόρυγχος· ἄλλος δ̓ ὁ λύκος καλούμενος· ἔτι δ̓ ὁ μικρός, ὁ βωμολόχος.

βωμολόχος - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
βωμολόχος - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.