καταλυματίας

Νέα ελληνικά (el)

καθαρεύουσα (κατά την αρχαία κλίση)
↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ὁ	καταλυματίας	οἱ	καταλυματίαι
γενική	τοῦ	καταλυματίου	τῶν	καταλυματιῶν
δοτική	τῷ	καταλυματίᾳ	τοῖς	καταλυματίαις
αιτιατική	τὸν	καταλυματίαν	τοὺς	καταλυματίας
κλητική ὦ!		καταλυματία		καταλυματίαι
Το φωνήεν της παραλήγουσας είναι βραχύ.
1η κλίση, ομάδα 'νεανίας', Κατηγορία 'νεανίας' όπως «νεανίας» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

καταλυματίας < κατάλυμα, καταλύματ(ος), + -ίας

Προφορά

ΔΦΑ : /ka.ta.li.maˈti.as/

τυπογραφικός συλλαβισμός : κα‐τα‐λυ‐μα‐τί‐ας

Ουσιαστικό

καταλυματίας αρσενικό

• (καθαρεύουσα) (στρατιωτικός βαθμός) τίτλος αξιωματικού του οικονομικού κλάδου του στρατού τον 19ο αιώνα, αντίστοιχος του υπολοχαγού

  ※  Ἐπιβλέπων τὸν διορισμὸν τῶν καταλυμάτων, ὁ καταλυματίας βεβαιοῦται ἂν αὐτὰ διορίζωνται ἐν τρόπῳ ὥστε ἕκαστος τῶν ἀπαρτιζόντων τὸ τάγμα λόχων νὰ μένῃ ἡνωμένος μετὰ τῶν ἀξιωματικῶν αὐτοῦ εἰς οἰκήματα πλησιόχωρα, καὶ ἐπὶ τῆς αὐτῆς ὀδοῦ ἢ ἐν τῇ αὐτῇ συνοικίᾳ κείμενα.

  Διάταγμα κανονίζον την εσωτερικήν υπηρεσίαν του πεζικού, 1853 @google.books

Συγγενικά

• Καταλυματίας (επώνυμο)

Δείτε επίσης

• καταλυματίας στη Βικιπαίδεια 

Πηγές

• καταλυματίας σελ.3704 - ⌘ Δημητράκος, Δημήτριος Β. (1964) Μέγα λεξικὸν ὅλης τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης, 1930-1950. 2η έκδοση:1964. Αθήνα: Εκδόσεις: Δομή (15 τόμοι) & επανεκδόσεις, 1η έκδοση:1953 (9 τόμοι) Ελληνική Παιδεία. (συντομογραφίες & συγγραφέων)