ὠκύροος

Αρχαία ελληνικά (grc)

→ γένη	αρσενικό & θηλυκό		ουδέτερο
↓ πτώσεις	ενικός
	ὠκῠροο-
ονομαστική	ὁ/ἡ	ὠκύροος   > ὠκύρους	τὸ	ὠκύροον   > ὠκύρουν
γενική	τοῦ/τῆς	ὠκυρόου   > ὠκύρου	τοῦ	ὠκυρόου   > ὠκύρου
δοτική	τῷ/τῇ	ὠκυρόῳ    > ὠκύρῳ	τῷ	ὠκυρόῳ    > ὠκύρῳ
αιτιατική	τὸν/τὴν	ὠκύροον   > ὠκύρουν	τὸ	ὠκύροον   > ὠκύρουν
κλητική ὦ!		ὠκύροε     > ὠκύρους		ὠκύροον   > ὠκύρουν
↓ πτώσεις	πληθυντικός
ονομαστική	οἱ/αἱ	ὠκύροοι   > ὠκῦροι	τὰ	ὠκύροᾰ   > ὠκύροᾰ
γενική	τῶν	ὠκυρόων > ὠκύρων	τῶν	ὠκυρόων > ὠκύρων
δοτική	τοῖς/ταῖς	ὠκυρόοις > ὠκύροις	τοῖς	ὠκυρόοις > ὠκύροις
αιτιατική	τοὺς/τὰς	ὠκυρόους > ὠκύρους	τὰ	ὠκύροᾰ   > ὠκύροᾰ
κλητική ὦ!		ὠκύροοι   > ὠκύροι		ὠκύροᾰ   > ὠκύροᾰ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ	ὠκυρόω   > ὠκύρω	τὼ	ὠκυρόω   > ὠκύρω
γεν-δοτ	τοῖν	ὠκυρόοιν > ὠκύροιν	τοῖν	ὠκυρόοιν > ὠκύροιν
Οι σπάνιες κλητικές πτώσεις, ίδιες με τις ονομαστικές."
2η κλίση, ομάδα 'εὔνοος εὔνους', Κατηγορία 'εὔνοος' όπως «εὔνοος» - Παράρτημα:Επίθετα & Μετοχές

Ετυμολογία

ὠκύροος < ὠκύ- (ὠκύς) + -ροος (ῥέω)

Επίθετο

ὠκύροος, -oς, -ον (συνηρημένο στην ποίηση: ὠκύρους)

• που κυλάει γοργά (για ποταμό)

  ἐπ᾽ ὠκυρόῳ Ἀκίδοντι μάχοντο

Συγγενικά

• Ὠκυρόη (Ωκεανίδα)
• ὠκυρόης, -ου

Πηγές

• ὠκύροος - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• ὠκύροος - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.