κορυφή

Ελληνικά (el)

πτώση	ενικός	πληθυντικός
ονομαστική	κορυφή	κορυφές
γενική	κορυφής	κορυφών
αιτιατική	κορυφή	κορυφές
κλητική	κορυφή	κορυφές

Ετυμολογία

κορυφή < αρχαία ελληνική κορυφή < κόρυς

Προφορά

ΔΦΑ : /kɔ.ɾi.ˈfi/

Ουσιαστικό

κορυφή θηλυκό

1. (γεωγραφία) το υψηλότερο σημείο ενός υψώματος, βουνού ή λόφου ή οποιουδήποτε αντικειμένου

   η κορυφή του Ταϋγέτου, η κορυφή του δέντρου

2. (μεταφορικά) το ανώτερο σημείο της εξέλιξης ενός ανθρώπου από επαγγελματική, επιστημονική ή άλλη άποψη
3. (γενικότερα) το ανώτερο σημείο σε κάθε ιεραρχικό σύστημα

   η κορυφή της τροφικής αλυσίδας

4. (συνεκδοχικά) ο κορυφαίος στον τομέα του

   αυτός ο επιστήμονας είναι κορυφή

5. (γεωμετρία) το σημείο τομής δύο πλευρών πολύπλευρου επίπεδου σχήματος ή τουλάχιστον τριών πλευρών ενός πολυγώνου

Εκφράσεις

• από την κορυφή ως τα νύχια : σε όλο το σώμα

Πολυλεκτικοί Όροι

• σύνοδος κορυφής

Συγγενικές λέξεις

• κορυφαίος
• κορύφωση
• κορυφώνω, κορυφώνομαι

Σύνθετα

• αποκορύφωμα
• κολοκυθοκορφάδες
• κορυφογραμμή

Μεταφράσεις

    κορυφή

αγγλικά : top  (en) (1), summit  (en) , peak  (en) γαλλικά : sommet  (fr) , pic  (fr) αρχαία γαλλικά : feste

εβραϊκά : שיא  (he) εσπεράντο : kulmino  (eo) πολωνικά : szczyt  (pl) φινλανδικά : kärki  (fi)

    γεωμετρικός όρος

αγγλικά : vertex  (en)

πολωνικά : wierzchołek  (pl)

---

Αρχαία ελληνικά (grc)

Ετυμολογία

κορυφή < → Η ετυμολογία λείπει.

Ουσιαστικό

κορυφή θηλυκό

1. το πιο ψηλό σημείο στο κεφάλι ανθρώπου ή ζώου
2. (γενικότερα) το πιο ψηλό σημείο σε οτιδήποτε έχει ύψος
3. (μεταφορικά) η κορωνίδα