αρχαία

Νέα ελληνικά (el)

Προφορά

ΔΦΑ : /aɾˈçe.a/

τυπογραφικός συλλαβισμός : αρ‐χαί‐α

Ετυμολογία 1

αρχαία < αρχαί(ος) + -α

Επίρρημα

αρχαία

• με αρχαίο ύφος ή τρόπο

  ※  όταν, μετά την απελευθέρωση, έπεσαν απάνω στην απλοϊκή μικρούλα Ελλάδα όλοι οι δασκάλοι κι ήθελαν να την ντύσουν αρχαία, να μιλάει αρχαία, να κυβερνιέται αρχαία, ο Κολοκοτρώνης κουνούσε το μυαλωμένο νηφάλιο κεφάλι του με θυμό και περγέλιο.

  ⌘ Νίκος Καζαντζάκης (1η έκδ.1961) Ταξιδεύοντας: Ιταλία - Αίγυπτος - Σινά - Ιερουσαλήμ - Κύπρος - Ο Μοριάς, Ο Μοριάς, IX. Ο Γέρος του Μοριά. Αθήνα: Εκδόσεις Καζαντζάκη, 2011, ανατύπωση.

  ≈ συνώνυμα: αρχαϊκά

Ετυμολογία 2

↓ πτώσεις	πληθυντικός
ονομαστική	τα	αρχαία
γενική	των	αρχαίων
αιτιατική	τα	αρχαία
κλητική		αρχαία
Κατηγορία όπως «πεύκο» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

αρχαία < έλλειψη του ελληνικά

Ουσιαστικό

αρχαία ουδέτερο στον πληθυντικό

1. (προφορικό) οι αρχαιότητες

     Θα πάμε εκδρομή στο Χ, να δούμε και τ' αρχαία.

2. (προφορικό, εκπαίδευση) τα αρχαία ελληνικά, ως γλώσσα και ως σχολικό μάθημα

     Αύριο θα γράψουμε διαγώνισμα στα αρχαία.

Ετυμολογία 3

αρχαία < κλιτικός τύπος

Κλιτικός τύπος επιθέτου

αρχαία

• ονομαστική, αιτιατική και κλητική ενικού, θηλυκού γένους του αρχαίος
• ονομαστική, αιτιατική και κλητική πληθυντικού, ουδέτερου γένους του αρχαίος