βρύχιος

Αρχαία ελληνικά (grc)

γένη →	αρσενικό		θηλυκό		ουδέτερο
↓ πτώσεις	ενικός
	βρῠχιο- ή βρῡχιο-
ονομαστική	ὁ	βρύχιος	ἡ	βρυχίᾱ & βρύχιος	τὸ	βρύχιον
γενική	τοῦ	βρυχίου	τῆς	βρυχίᾱς & βρυχίου	τοῦ	βρυχίου
δοτική	τῷ	βρυχίῳ	τῇ	βρυχίᾳ & βρυχίῳ	τῷ	βρυχίῳ
αιτιατική	τὸν	βρύχιον	τὴν	βρυχίᾱν & βρύχιον	τὸ	βρύχιον
κλητική ὦ!		βρύχιε		βρυχίᾱ & βρύχιε		βρύχιον
↓ πτώσεις	πληθυντικός
ονομαστική	οἱ	βρύχιοι	αἱ	βρύχιαι & βρύχιοι	τὰ	βρύχιᾰ
γενική	τῶν	βρυχίων	τῶν	βρυχίων & βρυχίων	τῶν	βρυχίων
δοτική	τοῖς	βρυχίοις	ταῖς	βρυχίαις & βρυχίοις	τοῖς	βρυχίοις
αιτιατική	τοὺς	βρυχίους	τὰς	βρυχίᾱς & βρυχίους	τὰ	βρύχιᾰ
κλητική ὦ!		βρύχιοι		βρύχιαι & βρύχιοι		βρύχιᾰ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ	βρυχίω	τὼ	βρυχίᾱ & βρυχίω	τὼ	βρυχίω
γεν-δοτ	τοῖν	βρυχίοιν	τοῖν	βρυχίαιν & βρυχίοιν	τοῖν	βρυχίοιν
Ο τύπος του θηλυκού σε -ος, λιγότερο συνηθισμένος.
2η&1η κλίση, Κατηγορία 'δίκαιος' όπως «δίκαιος» - Παράρτημα:Επίθετα & Μετοχές

Ετυμολογία

βρύχιος < *βρύξ (αιτιατική: βρύχα) + -ιος

Επίθετο

βρύχιος, -α / -ος, -ον

1. βαθύς, αναφερόμενος στη θάλασσα / από τα βάθη της θαλάσσης

   ※  τοῖσιν δὲ Γλαῦκος βρυχίης ἁλὸς ἐξεφαάνθη, (Απολλώνιος o Ρόδιος, Αργοναυτικά, 1310)

2. (για στεναγμό) βαθύς

   ※  βρύχιον ὑποστένειν (Ηλιόδωρος 6. 9.)

3. βαθύς, υπόκωφος, βροντερός, αναφερόμενος σε θόρυβο όπως αυτόν του κεραυνού

   ※  βρυχία δ᾽ ἠχὼ παραμυκᾶται βροντῆς, (Αισχύλος, Προμηθεύς Δεσμώτης, 1082)

Παράγωγα

• περιβρύχιος
• ὑποβρύχιος

Δείτε επίσης

• νέα ελληνική υποβρύχιος

Πηγές

• βρύχιος - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• βρύχιος - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.