σταφυλῖνος

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
	στᾰφῠλῑνο-
ονομαστική	ὁ	σταφυλῖνος	οἱ	σταφυλῖνοι
γενική	τοῦ	σταφυλίνου	τῶν	σταφυλίνων
δοτική	τῷ	σταφυλίνῳ	τοῖς	σταφυλίνοις
αιτιατική	τὸν	σταφυλῖνον	τοὺς	σταφυλίνους
κλητική ὦ!		σταφυλῖνε		σταφυλῖνοι
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		σταφυλίνω
γεν-δοτ	τοῖν		σταφυλίνοιν
2η κλίση, Κατηγορία 'δρόμος' όπως «κῆπος» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

σταφυλῖνος < σταφυλ(ή) + -ῖνος

Ουσιαστικό

σταφυλῖνος, -ου αρσενικό

1. (λαχανικό)
   1. σταφυλῖνος κηπευτός το καρότο (Daucus Carota)
   2. σταφυλῖνος ἄγριος (φυτό, λαχανικό) το δαυκί (άγριο καρότο) (Daucus guttatus)
2. η άμπελος, το αμπέλι

   ≈ συνώνυμα: βρυωνία

3. έντομο, παρόμοιο σε μέγεθος με τη σφονδύλη

Πηγές

• σταφυλῖνος - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.