τζιέρι

Νέα ελληνικά (el)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	το	τζιέρι	τα	τζιέρια
γενική	του	τζιεριού	των	τζιεριών
αιτιατική	το	τζιέρι	τα	τζιέρια
κλητική		τζιέρι		τζιέρια
Οι καταλήξεις -ιού, -ια, -ιών προφέρονται με συνίζηση.
Κατηγορία όπως «τραγούδι» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

τζιέρι < (άμεσο δάνειο) τουρκική ciğer < περσική جگر (cīgar, συκώτι)

Προφορά

ΔΦΑ : /ˈd͡zie.ɾi/

τυπογραφικός συλλαβισμός : τζιέ‐ρι

Ουσιαστικό

τζιέρι ουδέτερο

1. (ανατομία, ιδιωματικό, παρωχημένο) εντόσθιο, σπλάχνο, συκώτι
2. (προσφώνηση) (μεταφορικά) προσφώνηση προσφιλούς προσώπου

   ※  «Τί έπαθες τζιέρι μου; Τι σου κάνανε;» «Μαμά, δεν είμαι καλά. Είμαι πολύ άρρωστη. Ήρθα έτσι όπως ήμουνα από την Κομοτηνή, χωρίς αποσκευές, χωρίς τίποτα. Αχ, μανούλα μου, πόσο δίκιο είχες... Πόσο δίκιο είχες όταν έλεγες να μην πάω εκεί πάνω... Σε παρακαλώ σ' εξορκίζω στον Θεό που λατρεύεις, μη με ξαναστείλεις εκεί πάνω, μανούλα μου, μη με ξαναστείλεις...

   Αναστασία Καλλιοντζή, Μη μου λες αντίο, αρχική δημοσίευση: (2000), εκδόσεις: Μεταίχμιο, ISBN 9786180307238, @google.gr/books

Άλλες μορφές

• τζιγιέρι
• τζιγέρι

Εκφράσεις

• μου ’φαγες τα τζιέρια: (μεταφορικά) με βασάνισες

  ≈ συνώνυμα: μου ’πρηξες τα σκώτια

Μεταφράσεις

    τζιέρι

Πηγές

• τζιέρι - Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής (1998) του Ιδρύματος Μανόλη Τριανταφυλλίδη (συντομογραφίες-σύμβολα). Η Πύλη για την ελληνική γλώσσα, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας
• τζιέρι σελ.7190 - ⌘ Δημητράκος, Δημήτριος Β. (1964) Μέγα λεξικὸν ὅλης τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης, 1930-1950. 2η έκδοση:1964. Αθήνα: Εκδόσεις: Δομή (15 τόμοι) & επανεκδόσεις, 1η έκδοση:1953 (9 τόμοι) Ελληνική Παιδεία. (συντομογραφίες & συγγραφέων)
• τζιέρι - Χαραλαμπάκης, Χριστόφορος (επιμέλεια) (2014). Χρηστικό λεξικό της νεοελληνικής γλώσσας. Αθήνα: Ακαδημία Αθηνών.  (ψηφιοποιημένη έκδοση από το 2023, συντομογραφίες-σύμβολα)