κώμη

Νέα ελληνικά (el)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	η	κώμη	οι	κώμες
γενική	της	κώμης	των	κωμών
αιτιατική	την	κώμη	τις	κώμες
κλητική		κώμη		κώμες
Κατηγορία όπως «νίκη» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

κώμη < (διαχρονικό δάνειο) αρχαία ελληνική κώμη (ατείχιστο χωριό)

Προφορά

ΔΦΑ : /ˈko.mi/

τυπογραφικός συλλαβισμός : κώ‐μη

ομόηχα: κόμη, κόμμι

Ουσιαστικό

κώμη θηλυκό

• συνοικισμός μεγαλύτερος του χωριού και μικρότερος της κωμόπολης

Μεταφράσεις

    κώμη

---

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ἡ	κώμη	αἱ	κῶμαι
γενική	τῆς	κώμης	τῶν	κωμῶν
δοτική	τῇ	κώμῃ	ταῖς	κώμαις
αιτιατική	τὴν	κώμην	τὰς	κώμᾱς
κλητική ὦ!		κώμη		κῶμαι
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		κώμᾱ
γεν-δοτ	τοῖν		κώμαιν
1η κλίση, ομάδα 'γνώμη', Κατηγορία 'γνώμη' όπως «γνώμη» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

κώμη, ήδη τον 8ο αιώνα στον Ησίοδο < αβέβαιης ετυμολογίας

Είτε συνδέεται με την πρωτοϊνδοευρωπαϊκή ρίζα **ḱey- όπως και το κεῖμαι, οπότε Συγγενή: γερμανική Heim, αγγλική home

είτε κατ' άλλη άποψη, συνδέεται με τη μυκηναϊκή 𐀐𐀐𐀕𐀙 (ke-ke-me-na) και τον παρακείμενο κεκεασμένος του κεάζω (διαχωρίζω)

Ουσιαστικό

κώμη, -ης θηλυκό

• χωριό ή κωμόπολη, σε αντίθεση με την έννοια της περιτειχισμένης πόλης

Σύνθετα

• κωμάρχης
• κώμαρχος
• κωμογραμματεύς
• κωμοκάτοικος
• κωμομισθωτής

Πηγές

• κώμη - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• κώμη - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.