ἐπιναύσιος

Αρχαία ελληνικά (grc)

→ γένη	αρσενικό & θηλυκό		ουδέτερο
↓ πτώσεις	ενικός
ονομαστική	ὁ/ἡ	ἐπιναύσιος	τὸ	ἐπιναύσιον
γενική	τοῦ/τῆς	ἐπιναυσίου	τοῦ	ἐπιναυσίου
δοτική	τῷ/τῇ	ἐπιναυσίῳ	τῷ	ἐπιναυσίῳ
αιτιατική	τὸν/τὴν	ἐπιναύσιον	τὸ	ἐπιναύσιον
κλητική ὦ!		ἐπιναύσιε		ἐπιναύσιον
↓ πτώσεις	πληθυντικός
ονομαστική	οἱ/αἱ	ἐπιναύσιοι	τὰ	ἐπιναύσιᾰ
γενική	τῶν	ἐπιναυσίων	τῶν	ἐπιναυσίων
δοτική	τοῖς/ταῖς	ἐπιναυσίοις	τοῖς	ἐπιναυσίοις
αιτιατική	τοὺς/τὰς	ἐπιναυσίους	τὰ	ἐπιναύσιᾰ
κλητική ὦ!		ἐπιναύσιοι		ἐπιναύσιᾰ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ	ἐπιναυσίω	τὼ	ἐπιναυσίω
γεν-δοτ	τοῖν	ἐπιναυσίοιν	τοῖν	ἐπιναυσίοιν
2η κλίση, Κατηγορία 'δύσκολος' όπως «δύσκολος» - Παράρτημα:Επίθετα & Μετοχές

Ετυμολογία

ἐπιναύσιος < ἐπί + ναυσία

Επίθετο

ἐπιναύσιος, -ος, -ον

• που νοιώθει ναυτία

  ※  5ος πκε αιώνας ⌘ Ἱπποκράτης, De dentitione, Section 3, @scaife.perseus

  3. Τὰ πουλὺ διουρέοντα τῶν θηλαζόντων ἥκιστα ἐπιναύσια.

  ※  2ος πκε αιώνας ⌘ Πολύβιος, Ἱστορίαι, 31.14.1, @scaife.perseus

  ταῦτα διαναγνοὺς ὁ Δημήτριος καὶ συννοήσας τὰς ὑποθέσεις, καὶ τίνες καὶ παρὰ τίνος εἰσίν, παραυτίκα προσποιηθεὶς ὡς ἐπιναύσιος γεγονὼς ἀπηλλάττετο, συμπροπεμπόντων αὐτὸν καὶ τῶν φίλων.

Συγγενικά

• → δείτε τις λέξεις ἐπί, ναυσία και ναῦς

Πηγές

• ἐπιναύσιος - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.