δῆλος

Αρχαία ελληνικά (grc)

γένη →	αρσενικό		θηλυκό		ουδέτερο
↓ πτώσεις	ενικός
ονομαστική	ὁ	δῆλος	ἡ	δήλη & δῆλος	τὸ	δῆλον
γενική	τοῦ	δήλου	τῆς	δήλης & δήλου	τοῦ	δήλου
δοτική	τῷ	δήλῳ	τῇ	δήλῃ & δήλῳ	τῷ	δήλῳ
αιτιατική	τὸν	δῆλον	τὴν	δήλην & δῆλον	τὸ	δῆλον
κλητική ὦ!		δῆλε		δήλη & δῆλε		δῆλον
↓ πτώσεις	πληθυντικός
ονομαστική	οἱ	δῆλοι	αἱ	δῆλαι & δῆλοι	τὰ	δῆλᾰ
γενική	τῶν	δήλων	τῶν	δήλων & δήλων	τῶν	δήλων
δοτική	τοῖς	δήλοις	ταῖς	δήλαις & δήλοις	τοῖς	δήλοις
αιτιατική	τοὺς	δήλους	τὰς	δήλᾱς & δήλους	τὰ	δῆλᾰ
κλητική ὦ!		δῆλοι		δῆλαι & δῆλοι		δῆλᾰ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ	δήλω	τὼ	δήλᾱ & δήλω	τὼ	δήλω
γεν-δοτ	τοῖν	δήλοιν	τοῖν	δήλαιν & δήλοιν	τοῖν	δήλοιν
Ο τύπος του θηλυκού σε -ος, λιγότερο συνηθισμένος.
2η&1η κλίση, Κατηγορία 'ὕπατος' όπως «φαῦλος» - Παράρτημα:Επίθετα & Μετοχές

Ετυμολογία

δῆλος < πρωτοϊνδοευρωπαϊκή ρίζα *dyew- (ουρανός, λάμπω)

Επίθετο

δῆλος, -η / (-ος), -ον

1. φανερός, ορατός

   ※  1ος/2ος κε αιώνας ⌘ Πλούταρχος, Βίοι Παράλληλοι, Φάβιος Μάξιμος, 14

   Τερέντιος δὲ Βάρρων εἰς τὴν ὑπατείαν προαχθεὶς ἀπὸ γένους ἀσήμου, βίου δὲ διὰ δημοκοπίαν καὶ προπέτειαν ἐπισήμου, δῆλος ἦν εὐθὺς ἀπειρίᾳ καὶ θρασύτητι τὸν περὶ τῶν ὅλων ἀναρρίψων κύβον.

   Ο δε Τερέντιος Βάρρων, που προήχθη στην υπατεία αν και καταγόταν από άσημο γένος, είχε ωστόσο γίνει γνωστός για την δημαγωγία και την προπέτειά του, ήταν αμέσως φανερό ότι από απειρία και θρασύτητα επρόκειτο να τα παίξει όλα.

2. (μεταφορικά) κατανοητός, σαφής

Άλλες μορφές

• επικός τύπος : δέελος

Παράγωγα

• δήλωσις

(Χρειάζεται επεξεργασία)

Πηγές

• δῆλος - Βασικό Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής - Αρχαία Ελληνική Γλώσσα και Γραμματεία - Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2006‑2008. greek‑language.gr
• δῆλος - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• δῆλος - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.